In België komt alles in een stroomversnelling na een wereldcongres in Brussel in 1876. De nood aan verzorging van tbc en polio kinderen aan zee wordt gepromoot met het sanatorium van Berck-sur-Mer (Noord-Frankrijk) als voorbeeld. Een van de eerste initiatieven start in Middelkerke in 1884 onder leiding van Dr. Casse.

Dokter Armand Delcroix richt in 1897 het sanatorium Saint-Vincent de Paul op in de Sportstraat te Oostende. De Dochters van Liefde zorgen voor de TBC-kinderen. Onder druk van koning Leopold II wordt het pand in 1909 verlaten.

De verkoop van het sanatorium aan de Sportstraat wordt gebruikt om een gebouw op te richten aan de Diksmuidestraat in Mariakerke (komt overeen met de parking recht over de Hydro Palace). De Dochters van Liefde verhuizen mee.

WO I is een probleem. De sana's aan de kust worden gebruikt door de bezetter. De kinderen verhuizen naar andere plaatsen. De Engelsen bombarderen het gebouw in Middelkerke. In 1913 kwam er ook een sanatorium Roger de Grimberghe in Bredene dat de oorlogen overleeft.

Dr. Armand en Edouard Delcroix mobiliseren 60 aandeelhouders en richten L'Hydro op, een luxe kuuroord, Deze keer voor een volwassen publiek met centen.

Nog maar eens pech. Het sanatorium aan de Diksmuidestraat wordt door de bezetter vernietigd bij vertrek. L'Hydro overleeft maar de gelijkvloers is dichtgemetseld en leeggeplunderd.

Na de oorlog, vanaf 1952, krijgt de Hydro een "remake" en wordt een orthopedisch ziekenhuis. Zowel kinderen als volwassenen kunnen er terecht.

Dr. Delcroix besluit niet alleen de Hydro een opknapbeurt te geven maar vindt de middelen om het sanatorium van de Diksmuidestraat te vervangen door een nieuwbouw, Deze keer voorbij de Hydro naar Raversyde toe. De IMBO en Hydro worden complementair uitgebaat.

Polio en TBC verdwijnen zo stilaan uit onze regionen waardoor de functie van een orthopedisch hospitaal verdwijnt. In 1982 wordt beslist de Hydro-activiteit stop te zetten en met BZIO verder te doen als revalidatiecentrum. Het gebouw wordt gekocht door de heer Van Loocke die het in 1988 laat afbreken. De vzw Hydro blijft verder bestaan, belegt de opbrengst van de verkoop, en sticht de prestigieuze wetenschappelijke prijs Dr. Edouard Delcroix.

De bouwwoede van promotoren is groot In de jaren tachtig. Veel historische gebouwen verdwijnen. Van alle sanatoria die we in ons project hebben bekeken blijft enkel de BZIO over. De Hydro Palace volgt gelukkig de "betonnenbloktrend" niet en blinkt architecturaal uit zoals zijn voorganger.

De bouw van de Hydro Palace begint in 1988 en wordt in 1990 voltooid. De bedoeling was initiëel een deel als aparthotel uit te baten, maar daar is niets van in huis gekomen.

Vanaf 2003 zijn er plannen om BZIO uit te breiden met extra kamers in een nieuw gebouw dat op de parking van BZIO zou komen. Dit project wordt afgeblazen en vervangen door het bekomen van een erfpacht tot 2070 op de Koninklijke Villa. Na restauratie en aanpassing gaat het gebouw in 2011 als zorghotel van start.

In 2023 is de Hydro Palace 33 jaar oud en heeft ondertussen menige onderhoudswerken doorstaan om het gebouw in topconditie te houden. Een minderheid van de appartementen wordt residentieel gebruikt. 2deverblijvers komen er graag naartoe.