Het verhaal van de sanatoria aan de Belgische kust en dus ook van de voorlopers van de Hydro Palace begint in de jaren 1850 toen zowel in Italië als Frankrijk initiatieven werden genomen om patiënten te laten herstellen dank zij de zee en de zeelucht. In 1854 besluit ”l’assistance publique de France” in de omgeving van Berck-sur-mer (Noord Frankrijk) een experiment te wagen door “gevonden kinderen” in slechte gezondheid naar een hoeve aan de kust te sturen voor verzorging. Daar zorgt een weduwe voor hen. Een vaststelling van flinke verbetering van hun toestand doet een belletje rinkelen. Alles komt in een stroomversnelling en  “l’assistance publique” wenst het experiment verder uit te breiden. Een aangepast gebouw in hout wordt opgericht en vanaf 1861 wordt er een opvang ingericht.

Napoléon laat tenslotte een gebouw oprichten voor 500 bedden dat vanaf 1869 uitgebaat wordt als “Hôpital Napoleon”. In 1870, bij het einde van zijn rijk krijgt het de naam “Hôpital Maritime”.

 

Voor de Belgische regering is dit geen prioriteit en ook de Brusselse autoriteiten hebben geen interesse. Ze rekenen op de burgerlijke godshuizen (voorloper van het OCMW) voor dergelijke initiatieven. Die hebben daar echter het geld niet voor. Een eerste privé initiatief komt er vanaf 1878 van een Brugse Dr. Vanden Abeele die een zeehospitaal opricht in Wenduine. Het gebouw is klaar in 1881. De godshuizen sturen er, op hun kosten, 8 kinderen naartoe. 

Met een legaat van 500.000 frank van Burggraaf Roger de Grimberghe ( 1830-1879) aan de Brusselse burgelijke godshuizen wordt het mogelijk een zeeziekenhuis op te richten. Architect Hendrik Beyaert (1823 – 1894) krijgt de opdracht dit te bouwen in de duinen van Middelkerke. Het wordt in 1884 geopend (tot 1914) onder leiding van Dr. Joseph Casse (1841-1915).
Dr. Casse wordt daarenboven ook nog gemeenteraadslid en burgemeester van Middelkerke (1900 - 1904). Vandaag herinnert de Joseph Casselaan - op de historische plaats van het sanatorium - hier nog aan.